YAZ geldi, tatil mevsimi başladı. Bazı seyahatler nedeniyle yazılarıma kısa bir süreliğine de olsa ara vermek için Genel Yayın Yönetmenimiz Aydın Candabakoğlu'ndan izin almışsam da, imkân buldukça yazmaya gayret edeceğimi de ifade ettim. Malum, iletişim teknolojisinin sağladığı kolaylıklar birçok mazereti ortadan kaldırıyor.
Her meslek erbâbı hayata çoğu kere kendi penceresinden bakar. Tasarımcı bir arkadaşım etrafına bakınırken, çoğu kez kadınlar kendilerine asılıyor sanırlardı. Hâlbuki o daha çok onların elbiseleri ile ilgiliydi. Bakışlarını elbiselerinde gezdirir, kıyafetlerini inceler, zihninde yeni modeller üretme çabasında olurdu.
Gazetecilik mesleği de böyle. Tatil boyunca gidilip görülenler yerler, eş, dost, ahbapla sohbet ederken gündeme gelen mevzular, bir gazeteci için toplumun nabzını tutmaya imkân verir.
Yaklaşık 20 yıl önce her branştan öğretmen bulma imkânı yoktu. Özellikle dershane hocaları, kendi branşları dışında diğer dersleri de anlatmak ve soru üretmek zorundaydılar. Tarihçi olmama rağmen ben de sosyal bilimlerin diğer derslerini de anlattım. Başucumuzda kâğıt kalemle yatıyorduk. Aklımıza yeni bir soru gelse, kalkıp yazıyorduk.
Her şey bir soru...
KISACASI, o dönemde çevremde olup biten her şeyi bir soru kaynağı olarak gördüm. Sonbaharda sararıp düşen yapraklar, kuyrukta bekleşen insanlar, hatta kimi zaman bir espri bile yeni bir soru için ilham kaynağı oluyordu.
Demek istediğim o ki; gazetecilik mesleği de böyle. Bir gazeteci tatile de gitse, olan bitene ilgi duymaması, haber değeri taşıyan herhangi bir olaya kayıtsız kalması mümkün değil. Bu nedenle, tatil süresince gezip gördüklerimizi, dinleyip istifade ettiğimiz konuları yeri geldikçe sizlerle paylaşmaya çalışacağım. İşte onlardan biri...
Gözleri yollarda
İSMİ İlyas... Bartınlı hemşerim. Eski bir dost. Üniversite mezuniyeti sonrası gittiği eski Sovyet Cumhuriyetleri'nde, on yılı aşkın süredir eğitim gönüllüsü olarak çalışıyordu. Geçen zaman içinde doçentliğe kadar yükselmiş. İzin günlerimiz çakışmadığından, kendisiyle yıllardır görüşememiştim. Onca yıl sonra ilk kez bu defa karşılaştık. Eve yemeğe davet ettik.
Fakat bu İlyas, yıllar önce son gördüğümüz İlyas'tan çok farklı. O çalı gibi İlyas gitmiş, iri kıyım İlyas gelmiş. Hacmi neredeyse 2 katına çıkmış. Ne ikram etsek; kolesterolüm yükselir dedi, yemedi. Ayıp olmasın diye sadece ucundan tadına baktı. Merak bu ya... Hem o kilolarını, hem de kolesterol hassasiyetinin nedenini sorduk. Verdiği cevaba biz de şaşırdık.
Size kurban olsun
1990'lı yılların başlarından itibaren Rusya'nın çeşitli şehirlerinde ve Kafkasya'da açılan Türk eğitim kurumlarında çalışmış. Gittikleri her yerde Müslüman halk, o ve arkadaşlarının Türkiye'den geldiğini öğrendiğinde; Osmanlı'nın torunları gelmiş diye büyük izzeti ikramda bulunmuşlar.
Meğer bu insanlar, uzun yıllar Türk insanının yolunu gözlemişler ve bir gün gelirler diye beklemişler. Bu yüzden her gittikleri yerde kendileri için koyunlar kesilmiş. Elinde iki koyundan başka sermayesi olmayan insanlar bile, Osmanlı torunları buyur etmiş diye kendileri için koyun kesmişler. Sevinçlerinden nasıl ağırlayacaklarını bilememişler. Bir sofradan kalkıp diğer sofraya oturmuşlar. Kilolarının ve artan kolesterolünün kaynağı işte buymuş.
Yıllardır oralarda bulunmanın verdiği gözlemle edindiği tecrübeler ışığında anlattıklarının özeti şu: Türk ve İslam dünyasının gözü Anadolu'da. Herkes artık hasretin bitmesi ve Türkiye'nin dünya muvazenesinde yeniden hak ettiği konuma gelmesi beklentisinde.
Ülkenin çıtasını hep birlikte yükseltmek lazım. Bu umutları boşa çıkarmamak lazım. Daha çok çalışmak lazım. Daha çok özveri lazım... Tıpkı İlyaslar ve İsmaillerin yaptığı gibi...Tıpkı sizler gibi...
O günlerin yakın olduğunu yürekten hissediyoruz.