İSLAMABAD - Tarihi bir borcun telafisi için üç gündür Pakistan'dayız. Türk
Milleti olarak Pakistan halkına bir borcumuz vardı ve bunun bir çeşit ödenmesi gerekiyordu. Önce borcumuzun ne olduğuna temas edelim. Ardından bu borcun ödenmesi için yapılanlara kısaca değinelim.
Yıl 1921. O tarihlerde Pakistan henüz bağımsız bir ülke değil... Pakistan'ın
kurulduğu topraklarda yaşayanlar, o tarihlerde Hindistan Müslümanları olarak
anılıyordu.
İstanbul'un işgal edildiğini ve İngiliz destekli Yunan Ordularının
Anadolu'ya ayak bastığını öğrenen Güney Asya Müslümanları, Türk Kurtuluş
Savaşı'na yardım etmek için kampanyalar başlattı. Ankara ve İzmir sandıkları
adıyla iki fon kuruldu. Fonlardan birincisi Türk Ordusu'na silah ve mühimmat
alımı, ikincisi de halka ilaç, yiyecek ve giyecek yardımını organize etti.
Verilen makbuzların üzerinde Osmanlı Arması ve Mustafa Kemal Paşa'nın
resimleri bulunmaktaydı. Herkes seferber olmuştu.
Evladını sattı...
İNGİLİZLER'E tepki olarak, çeşitli vesilelerle kendilerine verilen
nişanları, beratları, madalyaları iade ettiler. Kamu hizmetlerinde istifalar
birbirini izledi. Genel greve gittiler. Öğrenciler okullarını, köylüler
tırmıklarını, memurlar ofislerini bıraktı ve sokaklara döküldü.
Anadolu'ya gönderecek hiçbir şeyi olmayan Müslüman bir kadın, yoksulluk
mazeretinin arkasına sığınarak eli kolu bağlı kalmak istemedi. Zor bir karar
aldı. Çocuğunun elinden tuttu ve esir pazarına götürdü. Çocuğunu satın
alanların, karın tokluğuna ömür boyu bir ırgat gibi çalıştıracaklarını
biliyordu.
Fakat o, Anadolu'da verilen mücadelenin İslam Dünyası için ne anlam ifade
ettiğine yürekten inanmıştı. Sonunda bağrına taş bastı ve çocuğunu sattı. Bu
alışverişten eline tutuşturulan üç beş kuruşu, Anadolu'ya yardım için
oluşturulan fonlardan birine gitti, teslim etti.
Anadolu'ya yardımların ardı arkası kesilmedi. Güney Asya Müslümanları
İstanbul'dan düşman çıkıncaya kadar mücadeleye devam etme kararı aldı. Bu
yardım ve destekler Mill” Mücadele sona erinceye kadar devam etti.
İlk Türkler uzandı...
HATIRLANACAĞI gibi Pakistan, 8 Ekim 2005'te 7.6 büyüklüğündeki depremle
sarsıldı. 1 dk 19 sn süren deprem geride, 80 bini aşkın ölü, milyonlarca
evsiz bıraktı.
Deprem sonrası bölgeye ilk ulaşan Türk Kurtarma Ekipleri oldu. Felaketin
ardından Pakistan'a ilk giden devlet adamı da, Başbakan Erdoğan oldu.
Kızılay depremden en çok etkilenen bölgelerde kurduğu 10 bin çadırda her gün
100 bin kişiye yemek veriyor, yardım elini uzatmaya devam ediyor.
Türklerin bölgedeki yardımları Pakistan halkını o kadar derinden etkilemiş
ki, Kızılay'dan en çok talep edilenlerin başında Türk Bayrağı da önemli yer
tutmaya başlamış.
Kimsesizin kimsesi...
BİZLERİ bu seyahatimizde Pakistan halkıyla buluşturan Kimse Yok Mu Derneği,
deprem sonrası bölgeye nakdi yardımların yanı sıra, 45 tonluk bir uçak ve
29 TIR'dan oluşan yardım malzemesi göndermiş.
Yapılan yardımlar arasında kuşkusuz en etkileyici ve kalıcı olanı yapılan
okullar olmuş. Burada açılan her bir okul 758 m2 olup, 350 öğrenci
kapasiteli 10 adet prefabrikten oluşuyor. Okullar iç tefrişatıyla birlikte
Pakistan Devleti'ne teslim edildi. Okullar Keşmir ve Muzafferabat şehrinde
altışar adet, Monsera şehrinde 3 ve Balakot şehrinde 1 adet yapılmış.
Okulların teslim töreni sırasında hep aklıma, çocuğunu esir pazarında
satarak parasını Anadolu'ya gönderen Müslüman kadın geldi ... İçimden;
'Müsterih ol bacım, yaptığınız yardımlar heba olmadı. Anadolulu
kardeşleriniz size olan borçlarını fazlasıyla ödemek için bugün
yanınızdalar' demek geçti.
Böyle kardeşlik görülmedi. İyi ki varsın Pakistan... İyi ki varsın
Türkiye... İyi ki varsın kadirşinas Türk Milleti... Teşekkürler Kimse Yok Mu
Derneği...