ANNE babalar, kendi çocukluk dönemlerindeki imkansızlıkları sürekli çocuklarının başına kakarak, onlardan daha büyük beklenti içinde olduklarını yansıtıyorlar. Bu durum çocukları baskı altında tutuyor. Bu davranış biçimi çok da doğru değil.
Kırtasiye sektöründeki gelişmelerle vitrinleri süsleyen rengarenk okul malzemeleri, evlerde çocuklara ait bilgisayarlar, teknolojinin eğlence sektörüne el atmasıyla şehirlerde kurulan oyun merkezleri ve dükkanlarda satılan birbirinden ilginç oyuncaklar, çocukların daha fazla mutlu olmasını sağlayamadı.
Çocuklara yönelik ürünlerde çeşitlilik çok arttı. Çocukların aklı birbirinden ilginç ürünler arasında sahip olabildiklerinde değil, olamadıklarında kaldı. Sahip olduklarıyla yetinmek yerine, sahip olamadıklarının üzüntüsüyle yerinmek ağır bastı.
Adı üzerinde, neticede her biri birer çocuk... Elindekinin kıymetini bil... demenin pratikte hiçbir anlamı yok. Bunu onlardan beklemek, çocukların ruh dünyasına nüfuz edememek anlamına gelir.
Hangi birine yetişecek?
ÜSTELİK okullar bir cazibe merkezi olmaktan çıktı. Evde oyun oynanacak bilgisayar yoksa veya aileler bunu sınırlıyorsa, okul çıkışı en yakın internet kafeye giderek arkadaşlarıyla karşılıklı bilgisayar oyunu oynamak ya da oyunların yeni çıkan versiyonlarına sahip olan arkadaşlarının evine giderek bunlarla tanışmak çocukların gündeminde önemli bir yer işgal etti.
Televizyonların kanal sayısı arttı. Aynı anda farklı kanallarda yayınlanan sevdikleri film veya dizileri izleyememenin verdiği huzursuzluk bir yana, bir yanda kulağındaki İpod'uyla müzik dinlerken, öbür yandan bilgisayar oyununda zamanla yarışmak, üstelik o sırada kendisiyle chat yapmak için sırada bekleyen arkadaşlarına cevap yetiştirmek çocukların zihnini paramparça etti.
Oyunlar değişti...
ÇOCUKLAR saklambaç oynamıyor artık. Bacaklarının arasına sopa alarak atçılık oynamak, toprağa çukur açarak beştaş, yola çizgi çizerek seksek, elde topla yakartop oynamak, ya da yağ satarım bal satarım... söyleme devri bitti artık.
Eğer yetişkinler çaktırmadan çocuklarının arkadaşlarıyla yaptığı sohbetlere kulak verirlerse, adeta Bill Gates'in Türkiye distribütörü gibi teknik terimlerle konuştuklarını fark edeceklerdir.
Üstelik çocuklar bu yoğun teknoloji trafiği içinde çok meşguller... O sırada kendilerini bir nedenle çağırdığınızda ya da haydi yemek saati... diye davet ettiğinizde, bir dakika... dedikten sonra o dakikaların uzayıp gitmesi tüm evlerde yaşanan rutin görüntü haline geldi.
Boş zamanları yok...
BU devirde çocuk olmak gerçekten çok zor. Günümüzde çocuklar anne babalarından da, öğretmenlerinden de çok meşguller. Okul çıkışı eve gidip bilgisayarda oynamak için koşuştururkenki hallerini görseniz, iş çıkışı bir an evvel eve gidip asabi olan kocasına yemek yetiştirmeyi düşünen çalışan kadın telaşı var sanırsınız? Çocukların günümüzde neredeyse boş vakti yok gibi.
Perşembe günkü yazımda, bilgisayar okur yazarlığı kavramına temas etmiş, alışılagelmiş tüm parametrelerin değiştiğinden söz etmiştim. Kabul etmek gerekir ki, gündemleri çok farklı yeni bir jenerasyonla karşı karşıyayız. Bilgisayar kullanan birçok yetişkin, bilgisayarıyla ilgili herhangi bir sorunla karşılaştığında yada yeni çıkan bir programı öğrenmek istediğinde, artık çocuklardan yardım istiyor. Çocuklar teknoloji kullanımı konusunda anne babalarını da, öğretmenlerini de çoktan aştı.
Durum çok mu kötü? Elbette değil... Bu sürecin farklı açılardan artı eksilerini bir başka yazıda ele almayı düşünüyorum.
Son sözümüze gelince... Bugün 23 Nisan. Dünyadaki ilk ve tek resm” çocuk bayramı olan 23 Nisan coşkusunu hep birlikte kutluyoruz. Bayramınız kutlu olsun çocuklar.
Yaklaşmakta olan bambaşka bir dünyaya herkes hazırlıklı olsun.